संपूर्ण समाजात वयोमानानुसार वयोवृद्ध व्यक्तींचा विचार केला जातो. ७०-७१ व्या वर्षी अनेकजण म्हातारपणाची कुरकुर करतात, घरात बसून राहतात. परंतु, आमचा दादा म्हणजेच माझा 'दा' एक अद्वितीय व्यक्तिमत्व आहे. त्याच्या वयाच्या या टप्प्यावरही तो तरुणाईची ओळख जपतो.
वयाच्या ७१ व्या वर्षात, आमचा दादा चक्क चार चाकी गाडी चालवण्यास शिकला आहे. तो गर्दीतून गाडी चालवतो, ज्यामुळे त्याच्या आत्मविश्वासात वाढ झाली आहे. हे पाहताना मला आश्चर्य वाटते, कारण त्याच्या हिमतीची प्रशंसा करावी लागेल. त्याच्या या साहसी वृत्तीने सर्वांना प्रेरित केले आहे.
दादा नेहमीच नातवंडांसोबत खेळतो, मुलांसोबत क्रिकेट खेळतो, आणि सोसायटीतील मॅचेसमध्ये भाग घेतो. त्याच्या भजन मंडळात तो वहिनींच्या मैत्रीणींसोबत भजन करतो, ज्यामुळे तो सर्वांच्या मनात एक खास स्थान निर्माण करतो. लहान असो किंवा मोठे, त्याच्यासोबत दहा मिनिटे बसल्यास सर्वांच्या चेहऱ्यावर हसू येते.
आमच्या दादाचे जीवन हे एक आदर्श आहे. त्याची इच्छा शक्ती आणि उत्साह यामुळे तो वयोमानानंतरही तरुण राहतो. त्याच्या या जीवनशैलीने एक गोष्ट स्पष्ट केली आहे की, वय हे फक्त एक संख्या आहे, आणि मनाची तरुणाई कायम ठेवता येऊ शकते.
दादा, तुम्हाला सॅल्युट! तुमच्या इच्छाशक्तीने मला अभिमान वाटतो. तुम्ही सर्वांना प्रेरणा देता, आणि तुमच्या साहसी वृत्तीने आम्हाला शिकवले आहे की, जीवनात कधीही थांबू नका.
