कधी कधी जेव्हा गरज असते तेव्हा आपली माणसं साथ सोडतात. तेव्हा मन थरथरतं, धीर सुटतो. पण कधी कधी अश्या वेळी काही अनोळखी माणसं नकळत जवळ येतात, आपला आधार बनतात. आधार देताना त्या व्यक्तीने सांगितलेल्या प्रत्येक गोष्टीवर विश्वास ठेऊन आपण जगायला सुरुवात करतो.
जगता जगता आपलं आयुष्य आपण त्या व्यक्तीच्या स्वाधीन कधी केले याची हि जाणीव होत नाही. चालणारे आपण पण रस्ता ठरवणारं कुणी दुसरं बनतं. या सगळ्यात वाईट गोष्ट इतकीच असते कि आपण 'परावलंबी' बनतो. आलेली व्यक्ती 'आधार' देते, नवं जीवन देते, पण ती कायम तुमच्या आयुष्यात राहील याची शाश्वती नसते.
आयुष्याच्या रथासाठी एखाद्याचे मार्गदर्शन घेणे ठीक आहे, पण रथाची दोर दुसऱ्याकडे सोपवणे चुकीचे आहे. स्वतःचा रिमोट कंट्रोल स्वतःकडेच असावा. सवय हि जितकी चांगली गोष्ट आहे तितकीच वाईट आहे.
वाटसरूच्या मनात 'सावलीची' ओढ असावी. परंतु, वाटसरुने एका ठराविक वृक्षाच्या प्रेमात पडू नये किंवा ठराविक वृक्षाच्या सावलीचा हट्ट धरू नये. कारण, जीवनात आपल्याला आधार देणाऱ्या व्यक्तींचा महत्त्वाचा प्रभाव असतो, परंतु त्यांच्या आधारावर पूर्णपणे अवलंबून राहणे धोकादायक ठरू शकते.
कधी कधी, आपल्याला वाटते की आपण एकटे आहोत, परंतु त्याच वेळी काही अनोळखी माणसं आपल्या जीवनात प्रवेश करतात. या व्यक्तींचा आधार आपल्याला मानसिक आणि आर्थिक स्थिरता देऊ शकतो. परंतु, या आधारावर पूर्णपणे अवलंबून राहणे हे धाडसाचे नाही.
आधार देणाऱ्या व्यक्तींचा विश्वास ठेवणे एक गोष्ट आहे, पण त्यावर पूर्णपणे अवलंबून राहणे दुसरी गोष्ट आहे. आपल्याला स्वतःचा मार्ग ठरवायला हवा आणि आपल्या निर्णयांवर नियंत्रण ठेवायला हवे. जीवनात अनेक आव्हाने येतात, आणि त्यांना सामोरे जाण्यासाठी आपल्याला स्वतःच्या क्षमतांवर विश्वास ठेवावा लागतो.
शेवटी, जीवनात आधार देणाऱ्यांवर विश्वास ठेवणे आवश्यक आहे, पण त्याचबरोबर स्वतःच्या स्वातंत्र्याला महत्व देणेही तितकेच महत्त्वाचे आहे. आपला रथ चालवताना, आपली दिशा ठरवणे आपल्या हातात असले पाहिजे.
